Magikdat

…dus dan toch

Alpe d’huzes 2017

Wat een berg… wat een ervaring… wat een emoties, onderweg, naar bocht 8… in bocht 8.. gestopt, een biertje losgetrokken, twee slokjes genomen… flesje onder je banner neergezet… stil gestaan bij het feit, dat de rest van het clubje al eerder voor jou die berg opgeklommen is.. en vorig jaar weer de vraag kwam of ze het voor jou mochten doen, de alpe d’huzes… niet wetende dat je er nu niet meer zou zijn. Ik ben blij dat ik het gedaan heb…. blij met deze mooie groep mensen waarmee ik het kon doen ❤️ #missyou

Einde VW Polo

Drie jaar geleden kochten we de VW Polo, fijne auto, weinig kilometers, beter voor de langere afstanden. De eerste vakantie zat het ding volgepropt met ons hele hebben en houwen in vacuüm zakken, zodat we maar zoveel als alles (wat we toch niet nodig hadden) mee konden nemen. De nodige ritjes naar bestralingen, controles voor de bloedwaarden, chemo uitslagen, de deuk die je erin reed en vervolgens verschrikt thuis binnenliep… Dat was voor jou toen het einde van je autorijden carrière… niet veel maanden daarna reed je ook je scooter in de prak… omdat je linkergezichtsveld het niet meer zag. Een van de laatste ritjes in de  Polo samen voordat het écht slecht met je ging, was dat je het volumeknopje van de autoradio niet meer kon aanraken vanwege je krachtsverlies in je linkerkant van je lichaam. Mijn gesjees in die Polo achter de ambulance aan.. toen je opgenomen werd omdat de druk in je hoofd te hoog was door vocht en tumor groei. De nodige ritjes Friesland, Breda, jouw jongens ophalen en wegbrengen.. We hebben wat beleefd in die auto in die drie jaar tijd.

Ook toen je overleden was heb ik zelf in de week erna nog met het voorwiel tegen het trottoir aangereden, dus die deuk die jij erin reed was niet de enige schade.

Nu is het afgesloten, klaar de Polo is weg… Hij was op…

De herinneringen, zowel de negatieve als positieve neem ik mee in mijn ❤️

Jarig zijn 

Jarig zijn… Het was best een beetje leeg vanmorgen bij het wakker worden, moest meteen denken aan het cadeau wat ik vorig jaar van je kreeg. Een horloge met onze inside joke ‘schapje’ erin gegraveerd. Het cadeau was me toen al dierbaar, en nu nóg meer. 

Jouw schapje is jarig vandaag, een dag met een zware dubbele lading. 

❤💙

Morgen d-day vijf maanden 

Vijf maanden zijn er voorbij, waarvan er in de eerste drie grote zwarte gaten in mijn geheugen zitten. Niks voor mij als controlefreak, en heel goed in dingen onthouden, maar dat doet klaarblijkelijk een rouwproces met mij. In die vijf maanden dat je er niet meer bent, zijn er al veel dingen gebeurd, die ik graag met je gedeeld had. Ik heb gister die foto, waarop je zo niet JIJ was weggehaald want: Je keek niet blij, je was niet blij en je zag er niet blij uit, je was er doodziek, maar voor de performance pers je er op die foto nog een soort grijns uit. Ik heb hem verruild voor een zonnige vakantiefoto uit 2014 van jou waar je met een grote grijns zit te kijken, het was ook de enige zonnige dag in die vakantie. Ik werd en word zowaar blij als ik naar die foto kijk. 

Die vakantiefoto herinnert me ook aan de omgewaaide partytent. Want uiteraard als jij en ik vakantie hadden was het altijd klote weer. Let maar op was het dan: Als wij dadelijk vakantie hebben, dan regent het drie weken…. maar klote weer of niet, we maakten er maar wat van. Oh zei jij dan: We zetten wel een partytent op, kunnen we in ieder geval toch in de stromende regen buiten zitten! De volgende dag wakker worden, de deur van de stacaravan openen en dat ding over de gehele camping heen gewaaid. En er dan samen keihard om lachen. Want het leek zo’n goed idee die partytent.

Vijf maanden wat een gemis, die humor, jouw onvoorwaardelijk zonder oordeel iedereen in je hart sluiten, het klaarstaan voor mensen met problemen en jouw eigen ziek zijn nooit ergens de boventoon laten voeren.

Wat mis ik je en wat ben je toch een bijzonder mens ❤

Vijf jaar geleden

Vijf jaar geleden, na een weekend druk carnavallen, krijg je een epileptische aanval, vanuit het niks… Nou ja, in de voorgaande weken en maanden voelde je je ook al eens niet zo lekker. Een ziekenhuis opname volgt. Ze hebben wat gevonden in mijn hoofd app je druk naar Jan en alleman, maar het zal wel meevallen. De uitslag viel niet mee, er zit een tumor in je hoofd ter grote van (zichtbaar) 4 cm… 

Na vele scans en onderzoeken en de operatie op 1 mei, komt er uit het weefsel onderzoek een type 2 astrocytoom een laaggradige tumorsoort. De prognose bij deze tumor is een levensverwachting van tussen de vijf en 10 jaar.

Morgen ben je vier maanden dood…. Je hebt de vierenhalf jaar niet eens gered

Miss you ❤

100 dagen 

Nou…. 100 dagen ben je nu dood… en trots op wat ik en allerlei nabestaanden van jou bereikt hebben? We leven in de jippie ajee stand door. We zijn jouw allang vergeten, zoals je zelf al zei.(duhuh zo werkt dat dus niet) Want doodgaan is makkelijker dan doorleven, zei jij…. bij ons gaat alles door…. haha fijne opmerking joh… (sarcasme galore) maar geeft niet ik hang wel slingers op en maak er een feest van, dat je nu 100 dagen dood bent. In voor en tegenspoed zei je nog tegen me ‘leuk hè, dat zinnetje’tijdens ons huwelijk  die drie dagen voordat je de aardbol verliet’. Die 100 dagen gaan en deze dag gaat inderdaad voorbij, dat klopt, dat was JOUW punt. Dat ‘het gewoon doorgaat’ en toch heb je dat toch wel een beetje mis. En het in voor- en tegenspoed zinnetje wat zo’n ambetenaar van de burgerlijke stand oplult, heb ik nul seconden spijt van, want waarom bij je liefde van je leven?

Positief: Ik red me wel, ik doe van alles en soms ook van alles niks… weet je wat het kloterigste is, wat ik en ‘we’ ook al voordat je dit leven moest laten? Dat we nergens meer over kunnen overleggen en dat je nooit meer de dingen zult zien in levende lijve hoe dat gaat.

Maar goed het is wellicht ook een beetje mijn eigen schuld, jij wilde me weg sturen, want geen toekomst perspectief … en omdat ik van je houd liet ik dat niet toe, dus daarom zit ik nu in die 100ste dag. Bijna alweer 1/3 van een jaar… 

Eerlijk: Ik doe maar wat, 100 dagen na je dood, ik werk, je oudste zoon komt nog langs, je jongste zag ik nog, ik slaap in ‘ons’ bed (terwijl we daar al 99  dagen niet meer samen in liggen) ik zet de tv aan, ik reis me suf, ik kook eten (nog steeds teveel) ik zorg dat het huis schoon is, ik hang ook op de bank ja, want soms te moe. Ik probeer me weerbaar op te stellen… omdat jij wist dat ik sterk en krachtig was en dus (klaarblijkelijk) nog ben.
Maar wat voor iemand al 100 dagen is, dat is voor mij pas, PAS… 

Dat gevoel heb je echt mis gehad… nu pas 100 dagen zonder jou! Die krachtigheid is echt zoekende 

Miss you ❤
#grotendeels. #sarcastische #tekst 

Drie maanden later

Vandaag, drie maanden ben je nu dood… ik ben grieperig en sleepte me vandaag van bed naar een douche en naar de bank.. met ondertussen allerlei vragen in mijn hoofd… wat ik moet, en zal, en wil… en ook wat jij zou willen wat ik zou doen…

Er kwamen geen antwoorden… 

Boos ben ik…

Boos, omdat je dood bent, omdat de hele fakking wereld doordraait en ik me maar moet zien te redden in dit kut proces.

Het liefste had ik alles kort en klein geslagen en daarna als een klein zielig hoopje mens zitten janken in de kapotte puinzooi om me heen.

Ik deed het niet… ik ruimde op en gooide weg, de dingen die eindelijk wel eens weg konden… die in mijn rugzak zaten en ik overal mee heen bleef slepen. Nietszeggende dingen, waar ik toch geen ruk aan heb.

Kut rouwproces 

Missen

Waarom zei je dat het leven gewoon voor ons door zou gaan. Ja het gaat door, ik sta wel elke dag op, ga werken, sta in de appie, ga naar de stads, het geveltje, het carri, het gaat ook door, maar de gemakzucht waarover jij sprak… zo makkelijk is het niet… ik heb pijn in mijn hart… de wereld is 180 graden anders dan dat hij was… het missen doet bij tijd en wijle heel veel verdriet… en jij wist al wat ik missen moet… maar ook dat ik sterk ben en er uiteindelijk wel weer kom… de herinnering blijft, alleen is alles anders… en een gevecht om in mijn eentje aan te gaan. Gelukkig stuur je ook op tijd tekens, die mij steun geven.. waarvan jezelf van overtuigd was dat dat niet bestond… het bestaat wel, want er gebeuren hier dingen waarvan ik zeg: toeval bestaat niet… die dingen stuur jij… morgenavond oud en nieuw zou jouw feestje zijn, vorig jaar terwijl je midden in je bestralingsperiode zat zei je nog: boeie ik ga knallen, wie weet is het mijn laatste wel… het was helaas je laatste… onze laatste, het om 0:00 uur elkaar gelukkig nieuwjaar wensen… ik hoop dat je begrijpt ik me morgen terug trek… 

Ik mis jou…

Dat kan niemand morgen voor me gaan invullen 

Kut hersentumor 

Kut hersentumor 
Jij kut hersentumor je ruïneert ons leven, je maakt gehakt van de man die mij gelukkig maakt. Die ons samen gelukkig maakt en ons laat stralen.
Jij kut hersentumor, zorgt voor uitval van de aansturing en spierkracht in de linkerkant van de lichaamsdelen van mijn man.
Jij kut hersentumor zorgt ervoor dat wij per dag en soms per uur moeten leven. Dat er niks te plannen valt.
Jij kut hersentumor, moet je dan zonodig nu genadeloos in een keer toeslaan in het tempo wat voor ons niet bij te benen valt?
Jij kut hersentumor van mij mag je niet doen wat je nu aanricht, laat ons gewoon met rust.
Wij willen samen oud worden, liefde leven, daar hebben we jou niet bij uitgenodigd en dit is niet jouw feest.
Jij kut hersentumor ga toch gauw!

Berichtnavigatie