Magikdat

…dus dan toch

Wanneer weet je wat je wordt als je groot bent

  1. Wanneer weet je wie je bent.
  2. Wanneer weet je wat je wilt.
  3. Wanneer weet je hoe je bent.
  4. Wanneer weet je wanneer je ergens aan toe bent.
  5. Wanneer weet je, of je antwoorden krijgt op de vragen die je in je hoofd stelt.
  6. Wanneer weet je wat je later worden wilt.
  7. Wanneer weet je, je toegevoegde waarde in het leven.
  8. Wanneer weet je, dat je goed bent in bepaalde dingen en in andere dingen totaal een mislukking bent.
  9. Wanneer weet je dat sommige dingen er toe doen en andere dingen echt totaal niet.
  10. Wanneer weet je dat je groot bent?

Wanneer is alles af?

Advertenties

Laatste half jaar 2018

Het laatste half jaar van 2018, lijstje, doelen, afwerken, doorgaan 💪🏻

  1. Therapie voor rouwverwerking
  2. Hardlopen oppakken
  3. PR’en zetten op 3 afstanden (10km, 15km en de 21,1km)
  4. Een nóg bewuster van dag tot dag een je leeft nú mens (elke dag kan je laatste zijn)
  5. Nog extra lessen geleerd, ik ben eindelijk zover dat het me weinig uitmaakt wat voor oordeel iemand over me heeft
  6. Voeding en balans
  7. Piano leren spelen (feitelijk mislukt)
  8. Voor mezelf kiezen (niet altijd makkelijk, wel doeltreffender)
  9. Weten welke afslag ik op de rotonde, waarop ik voor mijn gevoel rond reed, ik moet nemen (in mijn soms eenzame weduwe bestaan en de ook daarbij horende non begrip)
  10. Doelstellingen zetten en de daarbij horende goals

Mijn dingen voor 2018 zijn afgevinkt ✅

Pr 10km, 15km en wellicht nog meer

Soms zou ik nog heel snel even willen vertellen hoe het gaat.. ik bouwde mijn afgelopen half jaar om.. in een ander soort versie van mezelf…. (ik ben er nog niet) Wat ik je zo graag zeggen wilde, is dat ik het hardlopen weer oppakte, een onderdeel, waarop wij o.a. ooit elkaar gevonden hebben. Dat ik een pr liep op mijn 10km en eentje op de 15km, twee wedstrijdloopjes die wij samen deden. Zondag staat voor mij een 1/2 marathon op de planning. We hebben nooit samen die afstand gelopen, ik weet wel dat je trots op me bent.

❤️

Twee jaar weduwe

Twee jaar zijn d’r nu voorbij. Eerste jaar heel kut zwaar, loeizwaar, loodzwaar, deprimerende kut hel op aarde. Tweede jaar, beginnend kut en verder met de hel en wat doe ik hier en wat moet ik hier en het zal allemaal wel, whatever….ik doe het allemaal wel maar ik vind er allemaal eigenlijk gewoon geen ruk aan. In die continue cirkeltjes rijdend op mijn eigen rotonde zonder afslag. Iedereen die jou toch al vergeten is, op slechts een enkeling na en de mens zich in dezelfde positie vindt als waarin ik me bevind, zelden heb ik me zo onbegrepen gevoeld. Het goed voor mezelf zorgen liep ook compleet uit de hand, ik hield mezelf drijvende en daar hield het ook mee op.

De zomer brak aan, vijf weken vakantie waarvan ik de eerste twee weken volgepropt had voor mezelf met therapie. Waarom? Omdat ik mezelf en alles wat daarmee, en betrekking op had kots en strontbeu was. Het geleuter van je doet het allemaal zó goed en wat ben je sterk, of de goed bedoelde opmerkingen dat ik misschien hulp nodig had was ik ook meer dan zat. Ik ben nog steeds geen achterlijke of een debiel, en het is niet knap of sterk of weet ik veel wat. Een rouwproces is nu eenmaal een loodzwaar en eenzaam iets, en je kunt pas stappen zetten in de verwerking wanneer je daar zelf aan toe bent.

Goed, therapie gedaan, en het hielp me goed en helpt me nog in de dingen ergens een plek te geven.

Morgen ben je twee jaar dood, ik kan me het moment nog goed heugen dat je je laatste adem uitblies. Dat was het dan, dood en je komt nooit meer terug. Het kunnen accepteren van dat feit, dat lukt me dus pas net een paar maanden. Maar dat geeft niet, je hoeft nooit weg en gaat nooit weg. Je bent nu voor mij een onderdeel wat bij mij hoort. Voor de rest van mijn leven 🙂 Ik kijk nu terug op al het moois wat was en kijk voorzichtig vooruit naar wat er komt. Vergeten zal ik je immers nooit.

Voorlopig eerst maar even de enorme rust die ik in mezelf ervaar vasthouden en vanuit daar weer verder kijken.

Rouwjaar drie, kom maar, ik kan het aan!

❤️ bedankt lieverd ~Frank~ dat ik er voor jou mocht zijn

Fijn en blij dat ik mij ben

Bijna twee jaar weduwe. Vorig jaar keek ik als een berg tegen de maand oktober op, met al die data in een maand tijd. Vorig jaar was afschuwelijk. Ik overleefde, voelde me klote, en lag half onder die steen. In november intake gesprekken gehad bij de huisarts, ik kon zo eigenlijk niet verder. Toen kwam het nieuws dat ik op zoek moest naar een andere baan, nou hup dat ook nog maar even erbij. Mijn rugzak was zo toe aan rust, maar ik kreeg dat niet. Afgelopen maart begonnen met mijn nieuwe baan, vreselijk rommelig en kreeg het haast niet onder de knie. Alles was teveel, mijn liefde van mijn leven verliezen in 2016, een verhuizing in 2017 en een nieuwe baan in 2018 tijdens een rouwproces. Van mezelf en voor mezelf moest ik er wat mee, ik wilde niet continu het gevoel hebben ik rondjes op een rotonde reed en niet wetende welke afslag ik moest nemen, het gevoel van eenzaamheid, het niet blij zijn met mezelf en mijn proces, dat ik niet goed ergens weg kon zetten…

In juli, vijf weken vakantie… er kwam ruimte om een proces in te stappen.. Ik ben dat dus gaan doen, voor mezelf, en door mezelf. Het ging en gaat nog steeds diep en kost klauwen energie, maar de ruimte die het me daarna oplevert, doet me zoveel goed. Dat het me niet uitmaakt. Ik ben nu blij dat ik mij ben, kijk weer vooruit en zie ergens dat er dadelijk een nieuwe afslag komt op die rotonde! En ben zo verschrikkelijk trots op mezelf, zo trots dat ik dat uitstraal en ook zelf zo ervaar en voel!

Kom maar op met oktober, die oktober maand ga ik anders aan dan vorig jaar, want ik sta sterker, in een betere versie van mezelf en heb vertrouwen dat ik het kan!

❤️ ik kijk wel eens naar de hemel, en zie je in gedachten stralen.. jij wist dit wel, ik moest het zelf gaan ervaren

Jij en ik!

Heel goed weet ik nog dat je met vol trots vertelde, jij je moeder op relatie planet had gewezen. Ze kwam daar iemand tegen, ja ook een Fries, jij bent ook Friezin en hij ook, mijn moeder zit op Friese les! Bij jouw tweede operatie 2015 (toen was je moeder met die Fries net een jaar happy getrouwd, werd duidelijk (hoe slecht kan een lot zijn) dat ook hij leed aan een hersentumor)… Ik heb afscheid genomen trillend op mijn benen, omdat het alles wat ik verloor, en je moeder nog meer, niet te beschrijven is. Het eenzaam naar binnen lopen bij een condoleance… bij een moeder, die haar eigen zoon nog geen twee jaar geleden verloor.. aan dezelfde kutzooi. Nu nog een keer haar man…

Verder

Ik wilde graag verder zijn dan hier. Niet dat gedoe met een stap vooruit en dan weer twee stappen terug. Niet dat geklooi. Dat geklooi word ik doodmoe van. Dat nadenken zonder einde trouwens ook. Denk, denk, denk en het eindigt weer in een gebed zonder end. Of ik moe word van mezelf: Ja, ook doodmoe. Het nut van de zin en de zin van de onzin.

Leuke dingen doen en je leven oppakken, hup kun jij… ja het helpt.. ja voor even. Om vervolgens ook weer terug in een hoekje gesmeten te worden, door mezelf en dankzij mezelf.

Zucht #moedeloos

Beveiligd: Rauwer dan

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Rouwen

Een rouwproces, als iemand me ooit zou zeggen hoe dat is dan zou ik geweten hebben hoe het zou zijn. Ook al is het voor iedereen anders. Balans opmakende heb ik van alles en nog wat geflikt, van het verzorgen van een terminale man tot aan zijn dood, een verhuizing en een nieuwe baan. Soms vóelt het alsof dat niet genoeg is. Dat ik een faalhaas ben, omdat ik mijn leven niet genoeg op orde heb na ongeveer 1,5 jaar. Verwacht ik teveel van mezelf? Duizenden verbeterpunten. Die ik stom vind, dat ik die niet kan opbrengen of daar nog niet ben. Dat zijn van die dagen die ik niet leuk vind. Ik roei wat in de rondte met de riempjes. Heb zwembandjes die me laten drijven. Hou me vast aan: Hij had niet gewild dat je je zo voelde en je móet verder. Ja duh, dat ademhalen gaat vanzelf wel door. De rest is geploeter, ik wil het latje over en dat gaat niet. Dus frustreer, boos, disbalans en ga maar door.

Haat dit proces, tot in het diepst van mijn hart.

11-je

Mijn 11-je wordt een 12-je morgen…wat gaat de tijd toch hard! Ik kan me het van drie naar vier jaar oud worden nog goed herinneren. Neeeeheee, ik kan nog niet fietsen ik ben nog geen vier. Verder was je een gillende keukenmeid, en ben je nu een betweter 🙂 morgen ben je niet mijn elfje meer.

Berichtnavigatie