Magikdat

…dus dan toch

Fijn en blij dat ik mij ben

Bijna twee jaar weduwe. Vorig jaar keek ik als een berg tegen de maand oktober op, met al die data in een maand tijd. Vorig jaar was afschuwelijk. Ik overleefde, voelde me klote, en lag half onder die steen. In november intake gesprekken gehad bij de huisarts, ik kon zo eigenlijk niet verder. Toen kwam het nieuws dat ik op zoek moest naar een andere baan, nou hup dat ook nog maar even erbij. Mijn rugzak was zo toe aan rust, maar ik kreeg dat niet. Afgelopen maart begonnen met mijn nieuwe baan, vreselijk rommelig en kreeg het haast niet onder de knie. Alles was teveel, mijn liefde van mijn leven verliezen in 2016, een verhuizing in 2017 en een nieuwe baan in 2018 tijdens een rouwproces. Van mezelf en voor mezelf moest ik er wat mee, ik wilde niet continu het gevoel hebben ik rondjes op een rotonde reed en niet wetende welke afslag ik moest nemen, het gevoel van eenzaamheid, het niet blij zijn met mezelf en mijn proces, dat ik niet goed ergens weg kon zetten…

In juli, vijf weken vakantie… er kwam ruimte om een proces in te stappen.. Ik ben dat dus gaan doen, voor mezelf, en door mezelf. Het ging en gaat nog steeds diep en kost klauwen energie, maar de ruimte die het me daarna oplevert, doet me zoveel goed. Dat het me niet uitmaakt. Ik ben nu blij dat ik mij ben, kijk weer vooruit en zie ergens dat er dadelijk een nieuwe afslag komt op die rotonde! En ben zo verschrikkelijk trots op mezelf, zo trots dat ik dat uitstraal en ook zelf zo ervaar en voel!

Kom maar op met oktober, die oktober maand ga ik anders aan dan vorig jaar, want ik sta sterker, in een betere versie van mezelf en heb vertrouwen dat ik het kan!

❤️ ik kijk wel eens naar de hemel, en zie je in gedachten stralen.. jij wist dit wel, ik moest het zelf gaan ervaren

Advertenties

Jij en ik!

Heel goed weet ik nog dat je met vol trots vertelde, jij je moeder op relatie planet had gewezen. Ze kwam daar iemand tegen, ja ook een Fries, jij bent ook Friezin en hij ook, mijn moeder zit op Friese les! Bij jouw tweede operatie 2015 (toen was je moeder met die Fries net een jaar happy getrouwd, werd duidelijk (hoe slecht kan een lot zijn) dat ook hij leed aan een hersentumor)… Ik heb afscheid genomen trillend op mijn benen, omdat het alles wat ik verloor, en je moeder nog meer, niet te beschrijven is. Het eenzaam naar binnen lopen bij een condoleance… bij een moeder, die haar eigen zoon nog geen twee jaar geleden verloor.. aan dezelfde kutzooi. Nu nog een keer haar man…

Verder

Ik wilde graag verder zijn dan hier. Niet dat gedoe met een stap vooruit en dan weer twee stappen terug. Niet dat geklooi. Dat geklooi word ik doodmoe van. Dat nadenken zonder einde trouwens ook. Denk, denk, denk en het eindigt weer in een gebed zonder end. Of ik moe word van mezelf: Ja, ook doodmoe. Het nut van de zin en de zin van de onzin.

Leuke dingen doen en je leven oppakken, hup kun jij… ja het helpt.. ja voor even. Om vervolgens ook weer terug in een hoekje gesmeten te worden, door mezelf en dankzij mezelf.

Zucht #moedeloos

Beveiligd: Rauwer dan

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Rouwen

Een rouwproces, als iemand me ooit zou zeggen hoe dat is dan zou ik geweten hebben hoe het zou zijn. Ook al is het voor iedereen anders. Balans opmakende heb ik van alles en nog wat geflikt, van het verzorgen van een terminale man tot aan zijn dood, een verhuizing en een nieuwe baan. Soms vóelt het alsof dat niet genoeg is. Dat ik een faalhaas ben, omdat ik mijn leven niet genoeg op orde heb na ongeveer 1,5 jaar. Verwacht ik teveel van mezelf? Duizenden verbeterpunten. Die ik stom vind, dat ik die niet kan opbrengen of daar nog niet ben. Dat zijn van die dagen die ik niet leuk vind. Ik roei wat in de rondte met de riempjes. Heb zwembandjes die me laten drijven. Hou me vast aan: Hij had niet gewild dat je je zo voelde en je móet verder. Ja duh, dat ademhalen gaat vanzelf wel door. De rest is geploeter, ik wil het latje over en dat gaat niet. Dus frustreer, boos, disbalans en ga maar door.

Haat dit proces, tot in het diepst van mijn hart.

11-je

Mijn 11-je wordt een 12-je morgen…wat gaat de tijd toch hard! Ik kan me het van drie naar vier jaar oud worden nog goed herinneren. Neeeeheee, ik kan nog niet fietsen ik ben nog geen vier. Verder was je een gillende keukenmeid, en ben je nu een betweter 🙂 morgen ben je niet mijn elfje meer.

16 maanden

Morgen ben je fysiek 16 maanden niet meer hier, 16 maanden klinkt voor velen ver, en oh het is ál 16 maanden. 16 maanden stelt geen ruk voor. In die 16 maanden, komt ook het volgende er nog eens bij… de man van je moeder.. zelfde klote ziekte… de afgelopen 16 maanden is er geen dag voorbij gegaan ik niet aan je dacht, al worden het niet zoals jij het in de keiharde woorden: oh jullie gaan gewoon verder met leven, wel vaker nu het leven met mooie herinneringen, waar ik ipv verdrietig blij van wordt. Je was een kanjer van een vent, mijn soulmate en maatje. Iedere dag denk ik nog aan je, omdat alles een 10 was tussen ons! Morgen 16 maanden

2017

Mooi, jaar weer bijna voorbij. Tijd om weer eens terug te blikken op afgelopen jaar. Een jaar dat begon met elke avond naar een deur staren omdat die drempel zo hoog was om naar bed te gaan. Ondertussen zoekende naar een nieuwe modus in mijn weer alleenstaand stomme weduwe bestaan. De alpe d’huzes opgeklommen, een enorme ervaring en wat een emoties op die berg, die bocht waarin we jou herdachten! Met mijn geliefde groep mensen om me heen. Zal het nooit vergeten! Toen kwam er ineens uit het niets een huis vrij in juli op een fijne plek, dichtbij mijn kinderen. Die kans zou ik zo 1,2,3 niet nog eens krijgen dus heb hem aangegrepen met beide handen. Binnen een maand na het krijgen van de sleutel, geklust, reizen tussen twee huizen die 125km uit elkaar lagen, werken en inpakken zat ik op mijn o zo fijne plek waar ik iedere dag met een goed gevoel naar binnenstap. Natuurlijk zijn er ook nog steeds die momenten die verschrikkelijk waren en nog steeds zijn. Zo was de maand oktober een grote hel op aarde… jeetje wat verkeek ik me daarop, maar ook die maand is achter de rug al was het loodzwaar en heb ik me nog nooit zo verschrikkelijk leeg gevoeld. Nu staat na de kerst bijna 2018 voor de deur. De volgende uitdaging, een jaar om een andere baan te zoeken. Gaat me ongetwijfeld lukken. En zo niet dan toch. Ik ga niet roepen 2018 wordt mijn jaar. Dat heb ik afgeleerd, de dingen lopen zoals ze lopen

Voor iedereen veel liefs en pas op met vuurwerk morgen ❤️

Beveiligd: Fijne dagen

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Beveiligd: Rouw

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Berichtnavigatie